Jerzy Stuhr: Wiem, że wygram z tą chorobą

RedakcjaZaktualizowano 
Jerzy Stuhr
Jerzy Stuhr Marcin Makówka
- Dzisiaj dostałem list ze sznureczkiem, od dziewczynki, która napisała, że mam ten sznureczek stale nosić, bo to jest jej pozytywna energia. Tyle ludzi pozytywnie się we mnie włącza, że te różne czasem "gorzkie żale" na temat publiczności i gorzkie obserwacje, gdzieś uciekają i w ogóle o nich zapominasz, natomiast wiesz i widzisz, że tak naprawdę jesteś ulubieńcem tej publiczności. I oni ci dobrze życzą, co w dzisiejszych czasach, w naszym kraju nie jest takie oczywiste i ogólnie przyjęte. - opowiada nam Jerzy Stuhr o swojej chorobie.

Sporo się o Panu pisze ostatnio. Nawet nie tylko przy okazji "Habemus papam"…
Powiem więcej: w niewielkim stopniu dotyczy to tego filmu, ale raczej mojej choroby. Ale chętnie się w ten temat włączę. To dla mnie jedyna okazja, żeby podziękować ludziom za ogromną sympatię, którą mi dzień w dzień przekazują. Dzwonią, piszą, e-mailują. Wierzący w modlitwach deklarują swoją więź ze mną, inni w energii, którą mi przesyłają. Dzisiaj dostałem list ze sznureczkiem, od dziewczynki, która napisała, że mam ten sznureczek stale nosić, bo to jest jej pozytywna energia. Tyle ludzi pozytywnie się we mnie włącza, że te różne czasem "gorzkie żale" na temat publiczności i gorzkie obserwacje, gdzieś uciekają i w ogóle o nich zapominasz, natomiast wiesz i widzisz, że tak naprawdę jesteś ulubieńcem tej publiczności. I oni ci dobrze życzą, co w dzisiejszych czasach, w naszym kraju nie jest takie oczywiste i ogólnie przyjęte.

Dlatego i dzięki temu coraz mocniej czuję, że jednak nic złego mi się stać nie może, że ja to przewalczę, a podobno taki stan optymizmu sprzyja skutecznej walce z tą chorobą. Sprzyja pewności, że jednak dam radę. Że może, gdy skończy się moje leczenie, nie będę miał jeszcze kondycji na olimpiadę w Londynie, ale choć pod kontrolą, będę funkcjonował normalnie. I w pełni sił fizycznych i psychicznych. A poza tym, przecież ja za kilka miesięcy osiągam wiek emerytalny i przechodzę na emeryturę. I chciałbym to podtrzymać. Zwłaszcza że pedagogika nie jest już dla mnie takim ziszczeniem powołania jak niegdyś. Nie potrafię z pedagogiki wykrzesać już nic twórczego. Niestety. Pewnie największa wina jest po mojej stronie, że oddaliłem się od mentalności młodych ludzi. Ich temperamentu, języka, upodobań. A jeśli tu nie nawiąże się porozumienia, to nie ma czego szukać w pedagogice, w której chce się nie tylko uczyć tego, którą nogą na scenę wejść, ale chciałoby się nauczyć pewnych przekonań, kanonu…

A jak tego nie ma, to wzbudza się u mnie to drugie pragnienie, które całe życie we mnie kiełkowało, mianowicie dążenie do wolności. Żeby się wszystko to, co jeszcze zrobię, co mi się twórczego przydarzy - działo już całkowicie na moich warunkach. Pisanie, o którym myślę - a o to pewnie łatwiej - i realizowanie filmów - jeśli się uda. Bo chociaż nie muszę kończyć kontaktów ze szkołą i mogę nadal być aktywny, to jednak w sposób naturalny kończy się moja przygoda ze szkolnictwem.

A trwała ona bardzo długo. Właściwie od zakończenia szkoły teatralnej. Od asystentury, jeszcze u Bronisława Dąbrowskiego, jeśli ktoś pamięta. Najpierw grałem u niego w dyplomie, w "Wiśniowym sadzie", a potem zostałem jednym z trzech jego asystentów. Ja byłem tym od… obierania pomarańczy. Potem byłem asystentem Jerzego Jarockiego, Edwarda Dobrzańskiego, potem pani Polony, która akurat przyszła do szkoły. I tak powolutku się wyzwalałem i przeszedłem drogę - aż po rektorowanie. Bardzo długie, bo 12-letnie. Więc to bardzo długie życie w szkole. I poza szkołą.

W dziedzinie teatralnej, aktorskiej - mam absolutne poczucie spełnienia. Ze wszystkich przywilejów mojego zawodu, atrakcji, poznawania świata, wszystko było. I najwyżej chciałbym gdzieś może jeszcze powrócić, ale już tak na zasadzie wspomnienia, choć bardziej prywatnego, niż zawodowego. Z zawodem - chyba nie mogło być więcej. Przy moich możliwościach i przy możliwościach zewnętrznych, w naszym kraju, w ograniczeniach, jakie istniały tu przez całe lata w dziedzinie poznawania świata, możliwości wyjazdów, pracy w innych kulturach - to właściwie osiągnąłem bardzo dużo. Przebiłem się przez te wszystkie frontony barier, granic - bez niczyjej pomocy. Oczywiście, tam gdzieś, w tych krajach, w których pracowałem, bardzo wielu ludzi mi pomagało. Ale jeszcze trzeba było pokonać bariery, żeby stąd wyruszyć. A tu nikt nie pomagał. I to wszystko się udało przewalczyć. Dziś jednak mniej o tym myślę. Bo z czasem strona prywatna coraz wyraźniej góruje nad stroną zawodową.

W moich myślach, we wspomnieniach, więcej jest rzeczy z mojego życia prywatnego, niż z zawodowego. Zawodowe… gdzieś wycieka, nie pamiętam, w których latach, w jakim kraju. A prywatne zostaje. Mnie się to wprawdzie miesza, bo przez całe lata, gdy miałem jakieś umowy w świecie, to wyjeżdżałem z rodziną. Bywało, że nawet razem pracowaliśmy. Np. przy "Kontrabasiście", gdy towarzyszył mi kwartet smyczkowy mojej żony. Moja rodzina zawsze uczestniczyła w moim życiu. A więc te wrażenia się gdzieś kumulują i nakładają. Ale o wiele bardziej dociera do mnie prywatność, niż zawód. Tak to teraz jest. I to mnie coraz bardziej interesuje.

Notowała: Maria Malatyńska

Miss Polonia z dawnych lat. Zobacz galerię najpiękniejszych kandydatek!

"Super pies, super kot"! Zobacz zwierzaki zgłoszone w plebiscycie i oddaj głos!

Mieszkania Kraków. Sprawdź nowy serwis

Codziennie rano najświeższe informacje z Krakowa prosto na Twoją skrzynkę e-mail. Zapisz się do newslettera!

polecane: Flesz - e-papieros zagraża zdrowiu

Wideo

Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych”i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Komentarze 13

Ta strona jest chroniona przez reCAPTCHA i obowiązują na niej polityka prywatności oraz warunki korzystania z usługi firmy Google. Dodając komentarz, akceptujesz regulamin oraz Politykę Prywatności.

Podaj powód zgłoszenia

G
Grzegorz

Chciałbym życzyć panu dużo zdrowia, niech Pana Bóg prowadzi i dodaje sił, do dalszego zycia prywatnego jak i zawodowego. Czego życzę z całego serca.

A
Andzrej Piecuch

Panie Jerzy jestesmy prawie w tym samym wieku. Ja 23 kwietnia skończę 64 lata. Jestem po 8 - miu operacjach,które miałem robione na Kopernika 21 w Krakowie. W 74 roku miałem pierwsza operację na tarczycę. Potem co roku operacje na Klinice w Krakowie, bo były przerzuty do węzłów chłonnych . 13 lat temu miałem pierwsze izotopy na ten nowotwór w Gliwicach. I tak do dzisiaj jeżdżę co roku do Gliwic i dzieki Bogu żyję do dzisiaj , a w 74 roku miałem pisane tylko 4 - ry miesiące zycia. Czeka Pan na wnuczke - wiem o tym z mediów , j a mam już cztery wnuczki czego Panu życzę z całego serca - trzymam za Pana kciuki życzę Panu szybkiego powrotu do zdrowia . Pozdrawiam serdecznie i głowa do góry Andrzej Piecuch z Sanoka.

r
renata

Miałam szansę zobaczyć kontrabasistę- było to dosyć dawno, jednak pamiętam to doskonale (a byłam wtedy w okolicach -nastu lat i wiedziałam, że chcę i mówiłam sobie, że MUSZĘ pójść jeszcze raz:) wiec czekam na powrót do zdrowia! :) przesyłam pozytywne fluidy i życzę siły i odporności!!! w końcu emerytura to nie lada wyzwanie, pozdrawiam serdecznie!

W
Wit

Ty pewnie wolisz ćpać skończysz młodziej

o
obserwator

Kasy,sławy czy choroby?

D
Dominika

O jakiej przebrzmiałej popularności mówisz? Widać ze cię teatr ani dobry film nie interesuje. Idz sobie pooglądać Taniec z gwiazdami albo Szymona Majewskiego bo nic innego nie zrozumiesz. Znam Pana Stuhra i minęło ze dwa miesiące zanim wiadomość o jego chorobie przedostała się do prasy i myślę że jest podyktowana jedynie potrzebą czytelników a nie potrzebą podzielenia się swoimi problemami przez Pana Jerzego

d
dddd

pewnie pali dalej

e
energia

Pan Jerzy nigdy nie przebrzmi !!Mysle , ze to gazeta przyszla do pana Jerzego !!!!Panie Jerzy i wszyscy chorzy zycze zdrowia , sily i dobrej energii!!

T
Też chory.

Znowu wróciła moda na publiczne chorowanie na straszne, nieuleczalne choroby? To żałosne, że ludzie stosują takie chwyty, aby przywrócić sobie choć odrobinę dawno przebrzmiałej popularności. Panie chory, a co mnie obchodzi na co Pan chorujesz??? Idź Pan z tym do lekarza, a nie do gazety!

e
e(m)ery(t)

Szanowny Panie Jerzy ---(tez mam niedomagania)- ja 11. 04 , Pan tydzień ---po---czyli kwietniowe "chłopaki" ze zdrowym optymizmem "wjadą" w emerytury .......będzie znakomicie !!!

j
jkj

Zostań z nami!

k
krakus

miał wyciętego guzka z krtani czeka na ekspertyzę wycinka po zabiegu miejmy nadzieje że markery okażą się być nie złośliwe

j
jony

Bo nigdzie nie napisane

Dodaj ogłoszenie

Wykryliśmy, że nadal blokujesz reklamy...

To dzięki reklamom możemy dostarczyć dla Ciebie wartościowe informacje. Jeśli cenisz naszą pracę, prosimy, odblokuj reklamy na naszej stronie.

Dziękujemy za Twoje wsparcie!

Jasne, chcę odblokować
Przycisk nie działa ?
1.
W prawym górnym rogu przegladarki znajdź i kliknij ikonkę AdBlock. Z otwartego menu wybierz opcję "Wstrzymaj blokowanie na stronach w tej domenie".
krok 1
2.
Pojawi się okienko AdBlock. Przesuń suwak maksymalnie w prawą stronę, a nastepnie kliknij "Wyklucz".
krok 2
3.
Gotowe! Zielona ikonka informuje, że reklamy na stronie zostały odblokowane.
krok 3